ในปี 2008 นักวิทยาศาสตร์ยืนยันชัดเจนว่าหลักฐานวัตถุสีขาวที่ยาน Phoenix ถ่ายภาพไว้ได้เป็นก้อนน้ำแข็ง ทำให้เรามีความหวังที่จะได้พบกับแหล่งน้ำบนดาวอังคาร ยาน Curiosity ที่ถูกส่งไปยังดาวอังคารเมื่อเดือนสิงหาคม 2012 ที่ผ่านมาก็มีภารกิจการค้นหาหลักฐานของแหล่งน้ำเป็นหนึ่งในภารกิจหลัก

ยานอวกาศ MESSENGER (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging) ของ NASA ได้ส่งภาพที่แสดงสีสันของพื้นผิวดาวพุธกลับมายังโลก ภาพนี้ถ่ายโดยเครื่องมือที่ชื่อว่า Visible and Infrared Spectrograph (VIRS) ซึ่งรับแสงในช่วงความยาวคลื่นอินฟราเรดจนถึงอัลตราไวโอเลต

สี RGB ที่ปรากฏในภาพไม่ใช่ "สีแบบที่ตาเราเห็น" แต่เป็นสีที่แสดงถึงสเปกตรัมที่สะท้อนจากพื้นผิวดาวพุธ โดยสีแดงหมายถึงความยาวคลื่น 575 นาโนเมตร สีเขียวหมายถึงความยาวคลื่น 415 - 750 นาโนเมตร สีน้ำเงินหมายถึงความยาวคลื่น 310 - 390 นาโนเมตร

นักวิทยาศาสตร์เคยพบดาวฤกษ์ที่พุ่งตัวออกจากใจกลางกาแล็กซี่ทางช้างเผือกของเราด้วยความเร็ว 2.4 ล้าน กม./ชม. มาแล้ว ครั้งนั้นคาดกันว่าเกิดจากระบบดาวคู่ (หรือระบบดาวสามดวง) เผลอตัวเผลอใจเคลื่อนที่เข้าไปใกล้กับหลุมดำใจกลางกาแล็กซี่ที่ชื่อว่า Sagittarius A* มากเกินไป ทำให้ดาวฤกษ์ดวงหนึ่งถูกหลุมดำดูดหลุดออกจากระบบ โมเมนตัมของการดูดและการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ร้ายดวงนั้นจึงส่งต่อมายังเพื่อนของมัน เราจึงเห็นดาวฤกษ์วิ่งออกมาจากใจกลางกาแล็กซี่ด้วยความเร็วสูง หรือเรียกว่า "hypervelocity star"

แม้ว่าทุกวันนี้เราจะพบดาวเคราะห์มากถึง 2000 ดวง (และยิ่งพบมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน) แต่เรื่องของจำนวนนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งที่นักดาราศาสตร์พยายามค้นหาคือดาวเคราะห์ที่มีสภาพคล้ายโลก เพราะนั่นอาจหมายถึงการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตนอกโลกก็เป็นได้

Dirk Schulze-Makuch จาก Washington State University พร้อมทั้งมหาลัยอื่นอีก 9 แห่ง จึงได้ตั้งเกณฑ์สำหรับดาวเคราะห์ที่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ไว้ดังนี้

ทีมนักดาราศาสตร์ที่นำโดย David Nesvorny จาก Southwest Research Institute ในรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ได้ศึกษาเทหวัตถุที่ล่องลอยใน Kuiper Belt และร่องรอยการชนของอุกกาบาตบนพื้นผิวดวงจันทร์ พวกเขาพบว่าในช่วงแรกๆ ประมาณ 600 ล้านปีหลังจากระบบสุริยะถือกำเนิด มีความไม่เสถียรทางพลวัตร (dynamical instability) เกิดขึ้นในระบบวงโคจร ส่งผลให้วัตถุอวกาศในวงโคจรชั้นนอก เช่น ดาวเคราะห์ยักษ์ทั้งสี่ดวง (ดาวพฤหัส, ดาวเสาร์, ดาวยูเรนัส, ดาวเนปจูน) และเศษวัตถุชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั้งหมดเคลื่อนที่ห่างออกจากกัน บางชิ้นก็เคลื่อนขยับเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น บางชิ้นก็เคลื่อนห่างออกไป

อีริส (Eris) คือดาวเคราะห์แคระที่ฝากชื่อไว้จากการเป็นผู้ปลดฐานะดาวเคราะห์ออกจากพลูโต และถึงแม้ว่าเราจะรู้ขนาดโดยคร่าวๆ ของมันก็ตาม แต่ต้องยอมรับว่าเรารู้รายละเอียดเกี่ยวกับมันน้อยมาก

ตามคำจำกัดความทั่วไป ดาวเคราะห์จะต้องโคจรรอบดาวฤกษ์ที่เป็นดวงอาทิตย์ของมัน แต่ล่าสุดนักดาราศาสตร์ค้นพบว่าดาวเคราะห์อาจจะลอยล่องโคจรไปในกาแล็กซี่อย่างอิสระโดยไม่มีดาวฤกษ์คุมก็ได้

การค้นพบนี้เป็นผลงานของทีมวิจัยที่นำโดย Takahiro Sumi แห่งมหาวิทยาลัยโอซากา พวกเขาได้ส่องกล้องโทรทรรศน์ไปยังบริเวณรอบใจกลางกาแล็กซี่ทางช้างเผือกเพื่อมองหาสิ่งที่เรียกว่า "gravitational microlensing"

โลกของเราคือดาวเคราะห์ที่อยู่ในจุดที่สมดุลพอดี ไม่ห่างจากดวงอาทิตย์จนหนาวเกินไป และไม่ใกล้จนร้อนสุก แถมเรายังมีก๊าซเรือนกระจก (อย่างพวกก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และไอน้ำ) กักเก็บความอบอุ่นไว้ให้อีก อาณาเขตที่มีอุณหภูมิพอเหมาะพอเจาะแบบนี้เรียกว่า "habitable zone" นักวิทยาศาสตร์ใช้แนวคิดเรื่อง habitable zone ขีดเส้นในการค้นหาดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตมานานแล้ว

แต่ Raymond Pierrehumbert แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก และ Eric Gaidos แห่งมหาวิทยาลัยฮาวาย คิดว่า habitable zone ของบางระบบสุริยะจักรวาลอาจจะขยายอาณาเขตไปได้ไกลกว่าที่เคยคิดมาก หากมีตัวละครหนึ่งเข้ามาอยู่ในฉากด้วย

ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมลงข้อมูลภาพประจำวันของ Bing เพียงแต่ก่อนหน้านี้ผมลงไว้ที่ Blognone เพราะว่าเป็นภาพของประเทศไทย แต่ครั้งนี้เป็นภาพถ่ายเรดาร์ของดาวศุกร์ เลยคิดว่าเหมาะสมกับที่นี่มากกว่า

ภาพที่ลงในครั้งนี้เป็นภาพถ่ายบริเวณซีกเหนือ (หมายถึงซีกด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตร ผมไม่แน่ใจว่าดาวศุกร์นับทิศทางอย่างไรนะ) ที่ถ่ายโดยยานสำรวจอวกาศ Magellan ของนาซ่า

ดูภาพกันแล้วก็ต้องศึกษาข้อมูลเบื้องต้นไว้ประดับข้อมูลกันบ้าง เนื่องจากครั้งนี้เป็นเรื่องไกลตัวมากกว่าในประเทศไทยเหมือนอย่างเคยผมก็จะลงข้อมูลเบื้องต้นเอาไว้ด้วยก็แล้วกัน

เมื่อปี 2006 พลูโตถูกลดขั้นจาก "ดาวเคราะห์" ไปเป็น "ดาวเคราะห์แคระ" ถือได้ว่าเป็นข่าวใหญ่ที่สุดในวงการดาราศาสตร์ระดับโลก การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่โตขนาดนี้ย่อมมีทั้งฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่ไม่ว่าจะอย่างไรสหภาพดาราศาสตร์สากลก็ยังยึดถือชื่อ​ "ดาวเคราะห์แคระพลูโต" เรื่อยมานับจากนั้น แต่จากข้อมูลใหม่ในปี 2010 นี้ ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยอาจจะมีความหวังที่จะได้เห็น "ดาวเคราะห์พลูโต" กลับมาอีกครั้ง