จีนมีระบบดาวเทียมนำทางคู่แข่งกับ GPS ในชื่อว่า Beidou มาระยะหนึ่งแล้ว แต่ยังมีสินค้ารองรับไม่มากนักแม้จะยิงดาวเทียมมากกว่าสิบดวงและครอบคลุมพื้นที่บริการในฝั่งเอเชีย-แปซิฟิกแล้วก็ตาม ทำให้ทางการจีนประกาศเงินลงทุนให้กับบริษัท 30-50 บริษัทที่สร้างสินค้าที่ใช้ระบบดาวเทียม Beidou

บริษัททั้งหมดตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในเมืองเทียนจิน ในระยะยาว คาดว่าอุตสาหกรรมในฝั่ง Location-based นี้จะมีมูลค่าถึง 400,000 ล้านหยวนภายในปี 2020 ซึ่งเป็นปีที่ระบบดาวเทียม Beidou จะยิงครบและให้บริการทั้งโลกได้

กองทัพเรือจีนเพิ่งมีเรือบรรทุกเครื่องบินไปเมื่อปีที่แล้ว แต่ปรากฎว่ากองทัพเรือจีนกำลังประสบปัญหาสำคัญคือไม่มีเรือเติมน้ำมันขนาดใหญ่เพื่ออำนวยความสะดวกให้กองเรือออกไปปฏิบัติการไกลๆ ได้ แต่เรือชนิด 903 ลำใหม่ก็เริ่มใช้งานแล้ว ทำให้กองทัพเรือจีนสามารถปฏิบัติการได้นับทั่วโลก

เรือเริ่มออกจากอู่มาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ล่าสุดมีผู้พบมันกำลังเติมน้ำมันอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ และมีรายงานกว่ากระบวนการทดสอบได้เสร็จสิ้นลงแล้ว ทำให้เรือบรรทุกน้ำมันลำใหม่นี้พร้อมจะออกไปเสริมปฎิบัติการให้กับกองเรือ

ผู้อ่าน Jusci คงรู้จักระบบดาวเทียมบอกพิกัด GPS (Global Positioning System) กันอยู่แล้ว ระบบดาวเทียม GPS เป็นของกระทรวงกลาโหมสหรัฐที่เปิดให้คนทั่วไปใช้งานได้ด้วย แต่โลกเรานี้ก็มีระบบดาวเทียมบอกพิกัดจากประเทศอื่นๆ เช่น GLONASS ของรัสเซียเป็นทางเลือกด้วยเช่นกัน

ที่งาน Zhuhai Air Show ทางภาคใต้ของจีน บริษัทยุทโธปกรณ์ทางอากาศจำนวนมากมาแสดงสินค้า แต่ที่น่าสนใจคือเครื่องบินไร้คนขับ (Unmanned aerial vehicle - UAV) ที่กลายเป็นอุปกรณ์หลักในการรบ ทั้งการสอดแนมและการเข้าโจมตีข้าศึกในตัว

บริษัท China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC) แสดงเครื่องบิน CH-4 ที่สามารถบินด้วยเพดานบิน 8 กิโลเมตร พิสัยทำการสูงสุดถึง 3,500 กิโลเมตร และปฎิบัติการต่อเนื่องได้สูงสุด 30 ชั่วโมง (ทั้งหมดขึ้นกับน้ำหนักบรรทุก) หรือจะเป็นเครื่องระดับกลาง CH-91 ที่ขายยกชุดรวมค่ารถควบคุม ราคา 3-5 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อชุด

จีนเริ่มทดสอบเชื้อเพลิง LOX/kerosene ที่จะใช้กับจรวด Long March รุ่นต่อไปในขนาด 120 ตัน ให้เวลาเผาไหม้ 200 วินาที โดยรุ่นปัจจุบันเป็นเครื่องขนาด 75 ตัน

ทางการจีนระบุว่าจีนเป็นชาติที่สองที่ทดสอบเชื้อเพลิง LOX/kerosene สำหรับจรวดได้สำเร็จต่อจากรัสเซีย

วิดีโอตัวอย่างการทดสอบอยู่ท้ายข่าว เป็นวิดีโอเมื่อปี 2010 ไม่มีข้อมูลว่าเครื่องที่ทดสอบมีขนาดกี่ตัน

ที่มา - Xinhua

เมื่อก่อนนักโบราณคดีเชื่อกันว่าอุปกรณ์ในการประกอบอาหารที่เปราะบางอย่างเช่น หม้อดินเผา น่าจะถูกประดิษฐ์ขึ้นหลังจากที่มนุษย์เริ่มเปลี่ยนมาใช้ชีวิตแบบกสิกรรมแทนที่จะเป็นการอพยพเข้าป่าล่าสัตว์เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ เนื่องจากการขนหม้อเดินดุ่ยๆ ย้ายบ้านตลอดเวลาเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะสะดวกนัก (ความจริงจะเรียกว่า "ย้ายบ้าน" ก็ไม่ถูกนัก เพราะสมัยนั้นยังไม่มี "บ้าน" ตามคำจำกัดความด้วยซ้ำ)

จีนเคยส่งนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจรครั้งแรกตั้งแต่ปี 2008 โดยภารกิจที่ประกอบไปด้วยนักบินสามคนจะเป็นการเข้าเทียบยานเทียนกง-1 (Tiangong-1) ที่โคจรรอบโลกตั้งแต่ปี 2011 โดยปีที่แล้วทางการจีนได้ทดสอบการเทียบยานไปแล้ว และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จีนจะสามารถถ่ายนักบินข้ามยานกันได้กลางอวกาศ

รัฐบาลจีนเตรียมเชื่อมระบบไฟฟ้าทั่วประเทศเข้าด้วยกันเป็นกริด ด้วยสายไฟความต่างศักย์สูงถึง 800kv (ultra-high voltage direct current - UHVDC) ความยาว 2,210 กิโลเมตร มีกำลังส่งพลังงาน 8 ล้านกิโลวัตต์ ลากผ่านมณฑลซินเจียง, กานซู, หนิงเซีย, ส่านซี, ซานซี, และเหอหนาน มูลค่ารวม 23.39 พันล้านหยวน หรือ 116 พันล้านบาท

อีกเส้นหนึ่งที่กำลังเริ่มโครงการใกล้ๆ กันคือ สาย HVDC ความต่างศักย์ 750kv ความยาว 2,180 กิโลเมตร มูลค่า 9.56 พันล้านหยวนหรือ 47 พันล้านบาท จะลากพลังงานลมและแสงอาทิตย์จากเมืองคูมุล (อยู่ในซินเจียงเช่นกัน) ออกมายังส่วนอื่นๆ ของประเทศ

พัฒนาการทางอวกาศยานของจีนพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ด้วยประชากรที่เยอะทำให้ความต้องการดาวเทียมมากขึ้นตามไปด้วย (และโควต้าวงโคจรก็มากด้วยเช่นกัน) ในปี 2011 ที่ผ่านมา จีนส่งจรวดขึ้นสู่วงโคจรจำนวน 19 ลำ มากกว่าสหรัฐฯ ที่ส่งจรวดทั้งปี 18 ลำ

ในแง่ของปริมาณแล้วจีนเองยังห่างจากรัสเซียที่ส่งไปถึง 31 ลำ เท่านั้น และเมื่อคิดจำนวนดาวเทียมที่ส่งขึ้นไปแล้ว สหรัฐฯ นั้นส่งดาวเทียมไปถึง 28 ดวง ขณะที่จีนส่งไปเพียง 21 ดวง ส่วนรัสเซียนั้นส่งไปถึง 53 ดวง

จีนแสดงความพร้อมในการไปสำรวจดวงจันทร์ในปี 2013 โดยเริ่มจากชิ้นส่วนหลักสองชิ้นในการสำรวจนั่นคือตัวจรวดเอง และยานสำรวจภาคพื้นดิน

จรวดที่จะนำส่งยานสำรวจไปถึงดวงจันทร์ได้นั้นจะต้องมีกำลังขับที่สูงกว่าจรวดนำส่งดาวเทียมหรือแม้แต่จรวดบรรทุกผู้โดยสาร ด้วยกำลังขับที่ต้องส่งสัมภาระได้มากกว่า 100 ตันขึ้นไปยังชั้นวงโคจรระดับต่ำ ขณะที่จรวด Long March 5 ที่จะเป็นรุ่นถัดไปนั้นมีกำลังขับพอที่จะส่งสัมภาระได้เพียง 25 ตันเท่านั้น เทียบกับจรวด Saturn V ของสหรัฐฯ ในสมัยโครงการอพอลโลที่ส่งได้ถึง 119 ตัน