มือเหี่ยว: ปรากฎการณ์อย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นในมนุษย์เมื่อแช่มือหรือเท้าในน้ำเป็นเวลานานๆ และในขณะนี้ ผลการทดลองจากห้องปฏิบัติการได้ให้ข้อมูลใหม่ว่า มือที่เหี่ยวอาจเป็นประโยชน์ในการจับสิ่งของที่เปียกมากขึ้นก็ได้

ผู้คนโดยทั่วไปมักเข้าใจว่า อาการมือเหี่ยวเกิดจากการที่น้ำไหลผ่านผิวหนังชั้นนอกของเราไป ทำให้เนื้อเหี่ยว แต่ในความจริงแล้วการที่ผิวหนังเปื่อยเกิดจากการที่หลอดเลือดภายใต้ผิวหนังหดตัว! (นักวิทยาศาสตร์พบว่าปรากฎการณ์เหล่านี้ไม่ปรากฎในผู้ป่วยที่มีความเสียหายทางระบบประสาทบริเวณนิ้วมือ ดังนั้น มันจึงควรจะเป็นผลจากระบบประสาทอัตโนมัติมากกว่า)

ฮอร์โมน oxytocin มีส่วนสำคัญในการสร้างความผูกพันระหว่างคู่รักและระหว่างแม่-ลูก งานวิจัยใน prairie vole ก็แสดงให้เห็นว่า oxytocin มีบทบาททำให้หนูตัวผู้รักเดียวใจเดียวต่อคู่ของมัน ทีมวิจัยที่นำโดย Rene Hurlemann แห่ง University of Bonn ประเทศเยอรมนี ต้องการจะทดสอบว่าฮอร์โมน oxytocin จะส่งผลอย่างเดียวกันในมนุษย์ตัวผู้หรือไม่

ดังนั้นพวกเขาจึงออกแบบการทดลองโดยใช้กลุ่มตัวอย่างเป็นชายทั้งแท่ง 86 คน มีทั้งชายโสดและคนที่มีแฟนหรือแต่งงานมีครอบครัวแล้วคละๆ กัน กลุ่มตัวอย่างแต่ละคนจะโดนสุ่มฉีดสเปรย์เข้าจมูกอย่างใดอย่างหนึ่ง ระหว่างสเปรย์ฮอร์โมน oxytocin หรือสเปรย์ฮอร์โมนปลอมๆ (placebo)

ในสมัยที่มนุษย์ยังหากินดำรงชีพอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมอันโหดร้ายป่าเถื่อน ความสามารถทางสติปัญญาและอารมณ์เป็นปัจจัยที่กำหนดความอยู่รอดที่สำคัญอย่างยิ่ง เช่น ความสามารถในการสร้างอาวุธล่าสัตว์, สร้างที่พักอาศัย เป็นต้น ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงความตาย การกลายพันธุ์ที่ทำให้มนุษย์ฉลาดน้อยลงจึงถูกแรงคัดเลือกทางวิวัฒนาการคัดทิ้งอย่างไร้ปรานี ทิศทางวิวัฒนาการของความฉลาดในมนุษย์จึงวิ่งไปในทางที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

หน้าอกผู้หญิงเป็นสิ่งที่ดึงดูดสายตาและจิตใจมนุษย์เพศผู้ส่วนใหญ่ ทฤษฎีทางชีววิทยาที่แพร่หลายที่สุดอธิบายไว้ว่าสมองของผู้ชายถูกวิวัฒนาการคัดเลือกมาให้ประเมินประสิทธิภาพในการเจริญพันธุ์ของผู้หญิงจากขนาดของหน้าอก ผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นแม่พันธุ์ที่ดี ทฤษฎีนี้ก็ฟังดูเข้าทีมีเหตุผล มีหลักฐานงานวิจัยที่แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงที่หุ่นดี, นมโต, เอวคอดกิ่ว เป็นลักษณะที่สัมพันธ์กับฮอร์โมนเพศหญิงและความสามารถในการตั้งครรภ์ (Proceedings of the Royal Society B DOI: 10.1098/rspb.2004.2712)

การสื่อสารของมนุษย์นั้นพึ่งประสาทสัมผัสทางการมองเห็นและการได้ยินเป็นหลัก นักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่ามนุษย์เราลดบทบาทความสำคัญของการสื่อสารด้วยกลิ่นลงไปมากจนแทบหมดความสำคัญในสังคมมนุษย์ แต่ Gün Semin แห่ง Utrecht University ประเทศเนเธอร์แลนด์ไม่คิดเช่นนั้น การทดลองชิ้นล่าสุดของเขาก็แสดงให้เห็นว่ากลิ่นมนุษย์สามารถส่งผ่านอารมณ์และความรู้สึกไปยังมนุษย์คนอื่นๆ ได้

ประชากรมนุษย์นั้นเพิ่มขึ้นถึง 7 พันล้านคนตั้งแต่ปี 2011 แล้ว และอาจจะแตะ 1 หมื่นล้านคนในปี 2050 ยิ่งประชากรเพิ่มขึ้นมากเท่าไร ผลกระทบต่อโลกก็ยิ่งมากขึ้น แต่ทีมวิจัยที่นำโดย Ian Roberts แห่ง London School of Hygiene & Tropical Medicine คิดว่าตัวเลขจำนวนประชากรเพียงอย่างเดียวยังสื่อถึงผลกระทบของมนุษยชาติได้ไม่ดีพอ พวกเขามองว่าน้ำหนักตัวของมนุษยชาติเป็นตัวชี้วัดอีกประการที่สำคัญ

พวกเขาใช้ข้อมูล body mass index (BMI) ที่สำรวจในปี 2005 และความสูงของประชากรในวัยผู้ใหญ่ของประเทศทั่วโลกมาคำนวณน้ำหนักตัวรวมของประชากรในวัยผู้ใหญ่แต่ละประเทศ

ผลปรากฏว่ามนุษย์ทั้งโลกมีน้ำหนักรวมกัน 287 ล้านเมตริกตัน จำนวนประชากรโลกในปี 2005 คือ 4.6 พันล้านคน ดังนั้นน้ำหนักเฉลี่ยคือ 62 กิโลกรัม

โบโนโบ (Pan paniscus) เป็นสัตว์กลุ่มลิงเอพที่มีหน้าตาคล้ายชิมแปนซี (Pan troglodytes) มาก จุดแตกต่างเท่าที่พอสังเกตได้คือโบโนโบจะตัวเล็กกว่า เสียงสูงกว่า ขนเป็นสีดำ และความแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือโบโนโบเป็นลิงที่รักสงบ ไม่ค่อยทะเลาะเบาะแว้งกันเท่าไร ส่วนชิมแปนซีมีนิสัยก้าวร้าว โดยเฉพาะตัวผู้ที่ชอบยกพวกตีกันถึงตายบ่อยๆ (เคยมีนักชีววิทยาคนหนึ่งบอกว่านักการเมืองควรเอาอย่างโบโนโบซะบ้าง ไม่ใช่เลียนแบบชิมแปนซีอย่างเดียว - แต่เขาหมายถึงนักการเมืองที่สหรัฐอเมริกานะ)

ตามมโนภาพที่สอนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน เรามักจินตนาการกันว่าสเปิร์มของพ่อว่ายทวนกระแสน้ำอุ่นสบายเข้าไปปฏิสนธิกับเซลล์ไข่ของแม่ แต่ทีมวิจัยที่นำโดย Petr Denissenko แห่ง University of Warwick, และ Jackson Kirkman-Brown แห่ง University of Birmingham พบว่าสเปิร์มไม่ได้เคลื่อนที่เข้าหาเซลล์ไข่ด้วยการว่ายน้ำอย่างสง่าสงาม แต่เป็นการล้มลุกคลุกคลานเข้าไปอย่างเงอะงะ มีชนโน่นชนนี่ไปตลอดทาง

หลังจากที่มนุษย์ได้เปลี่ยนผ่านการใช้ชีวิตจากชนเผ่าเร่ร่อนเก็บของป่ากินมาเป็นชีวิตสังคมเมืองที่มีเทคโนโลยีทางการเกษตรรองรับ มีอาหารและปัจจัยเพื่อการดำรงชีวิตพอเพียง นักวิชาการ (ส่วนมากก็คงเป็นนักวิชาการสายสังคม) ก็คิดว่า Home sapiens อย่างเราคงหลุดพ้นจากการดิ้นรนภายใต้เงื้อมมือของกระบวนการคัดเลือกโดยธรรมชาติแบบดาร์วิน (Darwinian Natural Selection) แล้ว

แต่ทีมวิจัยที่นำโดย Alexandre Courtiol แห่ง Institute for Advanced Study Berlin ได้วิเคราะห์ข้อมูลจนได้หลักฐานสรุปว่า แท้จริงแล้วภายหลังการปฏิวัติเกษตรกรรม กระบวนการคัดเลือกโดยธรรมชาติก็ยังคงอยู่กับสปีชีส์ของเรา

ทีมวิจัยที่นำโดย Daniel Haun แห่ง Max Plank Institute for Evolutionary Anthropology ในเยอรมนี มีความสนใจว่า อิทธิพลของเพื่อนรอบข้างมีผลต่อการตัดสินใจของมนุษย์, ชิมแปนซี, และอุรังอุตังอย่างไร ทั้งสามชนิดเป็นลิงเอพ (ape) เหมือนกัน แต่มนุษย์และชิมแปนซีจับกลุ่มอยู่กันเป็นสังคม ขณะที่อุรังอุตังมักแยกชีวิตออกไปอยู่ตัวเองเดี่ยวๆ มากกว่า