งานวิจัยล่าสุดของ Arthur Stone และ Joan Broderick แห่ง Stony Brook University อาจจะเป็นข่าวร้ายที่ซ้ำเติมชีวิตคนอ้วนให้เศร้าหนักมากขึ้นกว่าเก่า นักวิจัยทั้งสองวิเคราะห์พบว่ายิ่งเราอ้วนมากเท่าไร เราก็จะต้องเจอกับอาการเจ็บปวดในชีวิตประจำวันมากขึ้นเท่านั้น

ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ครั้งนี้เอามาจากข้อมูลการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ของชาวอเมริกัน 1,010,762 คนที่ทำโดย Gallop Organization ระหว่างปี 2008-2010 นักวิจัยแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 5 กลุ่มตาม BMI (body mass index) ดังนี้ กลุ่มที่มี BMI ต่ำกว่า 25 ลงไป, กลุ่มน้ำหนักเกินมาตรฐาน (BMI 25-30), กลุ่มอ้วนระดับ 1 (BMI 30-35), กลุ่มอ้วนระดับ 2 (BMI 35-40), และกลุ่มอ้วนระดับ 3 (BMI 40 ขึ้นไป)

ผลจากการวิเคราะห์ออกมาว่า เมื่อเอากลุ่มที่มี BMI ต่ำกว่า 25 เป็นฐาน กลุ่มที่มีน้ำหนักตัวเกินมาตรฐานมีแนวโน้มรายงานว่าร่างกายตัวเองเจอความเจ็บปวดในชีวิตประจำวันถี่กว่าฐานของคนน้ำหนักตัวปกติ 20% และตัวเลขนี้ก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ตามน้ำหนักตัว กลุ่มอ้วนระดับ 1 รายงานความเจ็บปวดถี่กว่าฐานปกติ 68%, กลุ่มอ้วนระดับขยับขึ้นมาเป็น 136%, กลุ่มอ้วนระดับ 3 พุ่งไปถึง 254% เมื่อเทียบกับฐาน

แม้จะตัดปัจจัยเรื่องผลของน้ำหนักตัวที่สร้างภาระต่อกล้ามเนื้อและข้อต่อออกไปแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างความอ้วนและความเจ็บปวดก็ยังคงปรากฏมีอยู่ แสดงให้เห็นว่าไขมันส่วนเกินที่สะสมในร่างกายของคนอ้วนน่าจะไปกระตุ้นอะไรบางอย่างที่เพิ่มความเจ็บปวด เช่น เพิ่มการอักเสบ เป็นต้น

นอกจากนี้ก็อาจจะยังมีเรื่องของภาวะซึมเศร้าเข้ามาเกี่ยวข้อง คนที่เป็นโรคอ้วนมีแนวโน้มจะเกิดภาวะซึมเศร้ามากกว่าคนปกติอยู่แล้ว และก็เคยมีงานวิจัยชี้ว่าภาวะซึมเศร้าเองก็มีผลเพิ่มความรู้สึกเจ็บปวดด้วย

งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ในวารสาร Obesity doi:10.1038/oby.2011.397

ที่มา - Stony Brook News, Live Science

เคยมีการศึกษาก่อนหน้าที่แสดงให้เห็นว่าโรคอ้วน (obesity) สามารถแพร่กระจายในหมู่เพื่อนฝูงได้ เนื่องจากคนที่สนิทกันมักจะปรับตัวให้มีพฤติกรรมการกินและการใช้ชีวิตคล้ายๆ กัน แต่ทีมวิจัยที่นำโดย Richard Flavell แห่ง Yale School of Medicine ค้นพบว่าแบคทีเรียมีส่วนในการแพร่โรคอ้วนจากหนูตัวหนึ่งไปยังสู่เพื่อนหนูในกรงเดียวกันได้

การค้นพบนี้มาจากการทดลองกับหนูทดลองที่ถูกนักวิจัยดัดแปลงให้มีความผิดทางระบบภูมิคุ้มกันจนเกิดเป็นโรคที่เรียกว่า "Non-alcoholic fatty liver disease" (NAFLD) ซึ่งเป็นความผิดปกติของกระบวนการเมตาบอลิซึมที่ตับ หนูที่เป็น NAFLD จะมีไขมันสะสมในตับและพัฒนาเป็นโรคอ้วน เมื่อจับหนู NAFLD อยู่กับหนูปกติที่มีน้ำหนักตัวปกติ ปรากฏว่าหนูปกติเกิดอาการของ NAFLD ขึ้นมาและกลายเป็นหนูอ้วน

การศึกษาล่าสุดที่ตีพิมพ์ลงในวารสาร The Archives of Dermatology (DOI:10.1001/archderm.148.1.131) แสดงให้เห็นว่าดัชนีมวลร่างกาย (Body Mass Index หรือ BMI) มีความสัมพันธ์กับการเกิดสิวบนใบหน้า โดยเฉพาะสาววัยแรกรุ่น

กลุ่มตัวอย่างในการศึกษานี้เป็นวัยรุ่นวัย 18-19 ปีในเมืองออสโล ประเทศนอร์เวย์ จำนวนประมาณ 3,600 คน เมื่อนักวิจัยเอาข้อมูล BMI และการเกิดสิวมาวิเคราะห์โดยที่ตัดปัจจัยของตัวแปรอื่นๆ ออกไป ก็พบว่า วัยรุ่นที่มีน้ำหนักเกินมาตรฐานหรือเป็นโรคอ้วนมีความเสี่ยงในการเกิดสิวบนใบหน้ามากกว่าเด็กวัยรุ่นที่มีน้ำหนักตัวปกติ และความสัมพันธ์นี้ชัดเจนอย่างมีนัยสำคัญในวัยรุ่นหญิง

ก่อนหน้านี้ในปี 2006 ก็มีการศึกษาซึ่งให้ผลทำนองเดียวกัน นั่นคือเด็กวัยรุ่นที่เป็นสิวมีค่า BMI มากกว่าเด็กวัยรุ่นที่ไม่เป็นสิว (PMID:16709487)

นักวิทยาศาสตร์คาดว่าเบื้องหลังความสัมพันธ์นี้คงเกิดจากอิทธิพลของฮอร์โมนพวก androgen เพราะเคยมีงานวิจัยระบุว่าการที่ร่างกายผลิตฮอร์โมน androgen มากกว่าปกติเป็นสาเหตุทำให้เกิดสิวได้ (PMID:6237127 และ PMID:18561581) และพอยิ่งเกิดสิว ร่างกายก็จะเกิดความเครียด ซึ่งมีผลให้อาการแย่ลงไปอีก (นี่อาจเป็นสาเหตุว่าทำไมผู้หญิงถึงได้มีอาการหนักกว่าผู้ชาย ก็เพราะวัยรุ่นผู้หญิงเครียดกับปัญหาใบหน้ามากกว่าผู้ชายนั่นเอง)

ที่มา - New York Times

Eurostat สำนักงานสถิติของสหภาพยุโรปได้สรุปรายงานสัดส่วนของคนที่เป็นโรคอ้วน (obese) ในประเทศสมาชิกของสหภาพยุโรป

ข้อมูลดิบที่ใช้คือ ค่า BMI (body mass index) ที่สำรวจโดย European Health Interview Survey (EHIS) กลุ่มตัวอย่างเป็นประชากรที่มีอายุ 18-74 ปีใน 19 ประเทศ แม้ว่า BMI จะไม่ใช่สามารถบอกปริมาณไขมันในร่างกายได้โดยตรง แต่โดยทั่วไปเราก็ใช้ค่า BMI ในการจัดกลุ่มว่าใครมีน้ำหนักน้อยกว่าหรือมากกว่ามาตรฐานอย่างไร

รายงานฉบับเด็มสามารถดาวน์โหลดได้จาก epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-24112011-BP/EN/3-24112011-BP-EN.PDF สถิติที่น่าสนใจมีดังนี้

• ประเทศที่มีสัดส่วนผู้หญิงเป็นโรคอ้วนมากที่สุด คือ สหราชอาณาจักร (23.9%) ตามมาติดๆ ด้วยมอลตา (21.1%) และลัตเวีย (20.9%)

• ส่วนประเทศที่มีสัตส่วนผู้ชายเป็นโรคอ้วนมากสุดสามอันดับแรก คือ มอลตา (24.7%), สหราชอาณาจักร (22.1%), ฮังการี (21.4%)

• และประเทศที่มีสัดส่วนของคนเป็นโรคอ้วนน้อยเกินหน้าเกินตาเพื่อนบ้าน ได้แก่ โรมาเนีย (หญิง 8.0%, ชาย 7.6%), อิตาลี (หญิง 9.3%, ชาย 11.3%), บัลกาเรีย (หญิง 11.3%, ชาย 11.6%)

นอกจากความแตกต่างของประเทศแล้ว แนวโน้มที่ปรากฏในรายงานยังแสดงให้เห็นว่าสัดส่วนของคนที่เป็นโรคอ้วนเพิ่มขึ้นตามอายุอีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในบัลกาเรีย สาววัยแรกรุ่นอายุ 18-24 ปีเป็นโรคอ้วนเพียง 1.0% ในขณะที่คุณยายวัย 65-74 ปีเป็นโรคอ้วนกันถึง 18.9% เป็นต้น

ที่มา - BBC News, Eurostat

จากข่าวเก่า "ชีวิตในมหาวิทยาลัยทำให้คนอ้วนขึ้น" หลายคนคงรู้สึกสงสัยว่ามหาวิทยาลัยสมัยนี้กลายสภาพเป็นคอกหมูไปแล้วหรืออย่างไร ทีมวิจัยที่นำโดย Jay Zagorsky แห่ง Ohio State University และ Patricia Smith แห่ง University of Michigan-Dearborn พบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้แย่ขนาดนั้น คืออย่างน้อยก็ไม่ได้บัดซบเท่าความเชื่อที่ว่า "พอเข้าปีหนึ่ง น้องใหม่วัยใสจะอ้วนขึ้นสิบโล"

ทั้งสองคนได้เอาผลของการสำรวจ National Longitudinal Survey of Youth ในปี 1997 (NLSY97) มาวิเคราะห์ใหม่ ซึ่งการสำรวจ NLSY97 นี้ได้มีการเก็บข้อมูลน้ำหนักและประวัติการศึกษาเด็กวัยรุ่นอายุ 13-17 ปีจำนวนถึง 7,418 คนเอาไว้ แม้ว่าข้อมูลอาจจะเก่าไปบ้าง แต่ก็น่าจะเพียงพอในการพิสูจน์ความเชื่อ "1 ปี 10 กิโล" ข้างต้น

ผลปรากฏว่า ในปีแรกของการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย ผู้หญิงมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น 1 กิโลกรัมโดยเฉลี่ย ส่วนผู้ชายเพิ่มขึ้น 1.5 กิโลกรัม ตามที่ปรากฏในข้อมูล มีไม่ถึง 10% ที่พอจบปีหนึ่งแล้วน้ำหนักเพิ่มขึ้นเกิน 7 กิโลกรัม และที่น่าประหลาดใจกว่านั้นคือประมาณ 25% ของนักศึกษาปีหนึ่งมีน้ำหนักตัวลดลง

นักวิจัยยังพบอีกว่า เมื่อเทียบกับคนอายุเท่าๆ กัน น้ำหนักตัวของนักศึกษาปีหนึ่งเพิ่มขึ้นมากกว่าคนที่ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเพียงประมาณ 0.2 กิโลกรัมเท่านั้น

นอกจากนี้ นักวิจัยยังสรุปอีกว่าชีวิตมหาวิทยาลัยไม่ใช่ช่วงเดียวที่เราสะสมความอ้วน เพราะภายใน 4 ปีแรกหลังจากจบการศึกษา น้ำหนักตัวของบัณฑิตใหม่ก็เพิ่มขึ้น 0.7 กิโลกรัมต่อปีโดยเฉลี่ย ดังนั้นแม้แต่คนที่ยังไม่อ้วนตอนเรียนมหาวิทยาลัย หากจบมาแล้วปล่อยตัวปล่อยใจไปกับชีวิตทำงาน ก็มีสิทธิ์เป็นโรคอ้วนได้เหมือนกัน

ที่มา - Science Daily

สหพันธ์กาชาดสากล (the International Federation of the Red Cross) ได้เผยตัวเลขสถิติอันน่าเศร้าว่า ประชากรโลกทุกวันนี้มีจำนวนคนที่เป็นโรคอ้วนมากกว่าคนที่ตกอยู่ในภาวะขาดสารอาหารแล้ว

ตัวเลขของคนที่เป็นโรคอ้วน (obesity) ในปัจจุบันอยู่ที่ 1.5 พันล้านคน หรือประมาณ 20% ของประชากรโลก ส่วนคนขาดสารอาหารนั้นอยู่ที่ 925 ล้านคน หรือประมาณ 15% ของประชากรโลก

สถิตินี้ยืนยันข้อเท็จจริงอันโหดร้ายของความไม่เท่าเทียมทางด้านปัจจัยอาหาร ขณะที่คนส่วนหนึ่งบนโลกเป็นทุกข์เพราะภาวะโภชนาการเกิน (หรือมีให้กินมากเกินไป) คนอีกส่วนหนึ่งกลับไม่สามารถหาอาหารมาประทังความหิวได้

สาเหตุของปัญหาไม่ใช่ว่าโลกเราประสบภาวะขาดอาหาร แต่เป็นเพราะปัญหาเรื่องการกระจายทรัพยากร ยิ่งตัวเลขคนอ้วนแซงจำนวนคนขาดสารอาหารก็แปลได้ว่าปัญหายิ่งหนักขึ้นทุกวัน นี่ไม่ต้องพูดถึงราคาของอาหารที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัวในช่วงปีที่ผ่านมา (จะว่าไปการกระจายทรัพยากรที่ไม่เป็นธรรมก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการพุ่งขึ้นของราคาอาหารด้วย)

Bekele Geleta เลขาธิการของสหพันธ์กาชาดฯ ให้ความเห็นว่า "หากแรงของตลาดเสรีให้ผลลัพธ์ออกมาเป็นโลกที่ประชากรมนุษย์ 15% ต้องอดอยาก ขณะที่คนอีก 20% อ้วนเกินไป แสดงว่ามันต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นที่ไหนสักที่แล้ว"

"If the free interplay of market forces has produced an outcome where 15 percent of humanity are hungry while 20 percent are overweight, something has gone wrong somewhere."

ที่มา - Medical Xpress

คนทั่วไปมักมองว่าโรคอ้วน (obesity) เป็นตัวชักนำให้เกิดโรคต่างๆ ตามมาอีกมากมาย คนที่เป็นโรคอ้วนหลายคนก็เครียดเรื่องสุขภาพและพยายามลดน้ำหนักกันแทบเป็นแทบตาย

แต่งานวิจัยของ Jennifer Kuk แห่ง York University ในโตรอนโต ชี้ให้เห็นว่าคนอ้วนไม่จำเป็นต้องมีสุขภาพแย่เสมอไป คนที่เป็นโรคอ้วนบางคนไม่ต้องวิ่งหาคลีนิคลดน้ำหนักก็สามารถใช้ชีวิตชิลๆ กับสุขภาพที่ดีได้

แทนที่จะจัดกลุ่มคนอ้วนตามวิธีทั่วไป ทีมวิจัยของ Jennifer Kuk กลับใช้วิธีที่เรียกว่า "Edmonton Obesity Staging System" (EOSS) ซึ่งแบ่งผู้ป่วยโรคอ้วนออกเป็นระดับ 0-4 ตามเกณฑ์ระดับของโรคและอาการที่เกี่ยวเนื่องกับโรคอ้วน เช่น เบาหวาน อาการเครียด ปวดหลัง อาการซึมเศร้า ฯลฯ หากผู้ป่วยไม่มีโรคอะไรพวกนี้เลยก็จัดอยู่ในระดับ 0 หากมีเล็กน้อยก็เป็นระดับ 1 และถ้าหนักขึ้นๆ ก็เป็น 2, 3, 4 ตามลำดับ

ทีมวิจัยใช้ข้อมูลของผู้ป่วยโรคอ้วนชาวอเมริกันวัยกลางคนจำนวน 6,000 คนที่เข้ารับการตรวจสุขภาพที่คลินิคแห่งหนึ่งตั้งแต่ปี 1987-2001 ผลจากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ภายในเวลา 16 ปี ผู้ป่วยที่อยู่ในระดับ 2-3 มีอัตราการเสียชีวิตสูงกว่าคนที่มีน้ำหนักปกติถึง 1.6 เท่า หนึ่งในสาเหตุการตายหลัก คือ โรคหลอดเลือดหัวใจ ซึ่งผู้ป่วยระดับ 2-3 ตายด้วยโรคนี้มากกว่าคนที่มีน้ำหนักปกติถึง 2 เท่า

ในทางตรงกันข้าม อัตราการเสียชีวิตของผู้ป่วยระดับ 0-1 กลับไม่แตกต่างจากคนที่มีน้ำหนักปกติเลย แถมยังมีความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดหัวใจต่ำกว่าคนทั่วไปที่มีน้ำหนักปกติด้วย!

เป็นไปได้ว่า สาเหตุที่ทำให้ผู้ป่วยโรคอ้วนระดับ 0-1 มีสุขภาพดีน่าจะมาจากการที่ผู้ป่วยกลุ่มนี้มีแนวโน้มรับประทานผักผลไม้และออกกำลังกายอย่างสมำ่เสมอมากกว่าผู้ป่วยระดับ 2-3 แม้ว่าผู้ป่วยระดับ 0-1 ส่วนมากจะไม่ค่อยสนใจเข้าร่วมคอร์สลดน้ำหนักอย่างจริงจังเท่าไร กลับเป็นผู้ป่วยระดับ 2-3 เสียอีกที่นิยมเข้าคอร์สลดน้ำหนักมากกว่า

ผลการวิจัยยังชี้อีกด้วยว่าผู้ป่วยโรคอ้วนที่เข้าคอร์สลดน้ำหนักส่วนใหญ่มีนำ้หนักเพิ่มขึ้นกลับคืนในภายหลังมากกว่าที่ลดไปได้ในตอนแรก หรือที่รู้จักกันดีว่า Yo-yo effect

อย่างไรก็ตาม นักวิจัยก็เตือนว่าผลวิจัยนี้แค่เน้นให้ผู้ป่วยโรคอ้วนที่มีสุขภาพดีและใช้ชีวิตอย่างถูกสุขลักษณะอยู่แล้วไม่ต้องดิ้นรนกระวนกระวายเข้าคอร์สลดน้ำหนักหรืออดอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีตรงไหนในงานวิจัยนี้บอกให้ผู้ป่วยโรคอ้วนกินได้ไม่จำกัดโดยไม่สนใจสุขภาพตัวเอง

ที่มา - Live Science

จากผลการทดลอง James Levine นักวิจัยจาก Mayo Clinic ใน Rochester, Minnesota บอกว่าการนั่งมากเกินเป็นอันตรายถึงตาย เขาเริ่มการทดลองเพราะ สงสัยว่าทำไมอาหารปริมาณเท่ากันทำให้บางคนอ้วน บางคนไม่อ้วน จึงได้เริ่มทำการทดลองหาสาเหตุมาตั้งแต่ปี 1999 ทำอยู่หลายปีก็ไม่ได้ข้อสรุป จนเมื่อปี 2005 เขาได้เอากางเกงตรวจจับความเคลื่อนไหวมาใช้ จึงสามารถสรุปออกมาได้ว่า คนที่ไม่อ้วนเคลื่อนไหวโดยไม่จงใจมากกว่าคนอ้วน

รายงานว่าความอ้วนนั้นเกี่ยวเนื่องกับโรคต่างๆ เช่นหลอดเลือดหัวใจ, เบาหวาน, และความดันสูง แต่ล่าสุดรายงานการศึกษาคนที่เป็นโรคอ้วนจำนวน 150 คนพบว่าโรคอ้วนอาจจะเป็นสาเหตุของความจำและระดับความคิดที่ลดลง

การศึกษานี้อาศัยข้อมูลจากผู้เข้าร่วมที่เป็นโรคอ้วน 150 คนที่กำลังเข้ารับการผ่าตัดลดน้ำหนักเพื่อทำการทดสอบการรับรู้ พบว่าคนกลุ่มนี้มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับล่างของเส้นปรกติ โดยเกือบหนึ่งในสี่อยู่ต่ำกว่าเส้นผิดปรกติไป

ผ่านไปสามเดือน กลุ่มทดสอบจำนวนหนึ่งเข้ารับการผ่าตัดและลดน้ำหนักได้ประมาณ 22 กิโลกรัม เมื่อทดสอบอีกครั้งพบว่าผลการทดสอบดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กลุ่มที่น้ำหนักลดนี้สามารถทำคะแนนทดสอบได้ระดับเฉลี่ยหรือดีกว่าค่าเฉลี่ยในการทดสอบ ขณะที่กลุ่มที่ไม่ได้รับการผ่าตัดกลับทำคะแนนเฉลี่ยได้แย่กว่าการทดสอบครั้งแรกเสียอีก

ทีมวิจัยศึกษาไปถึงความเกี่ยวเนื่องภายในของผลนี้ พบว่าสารชี้บ่งอาการอักเสบที่ชื่อว่า C-reactive protien - CRP (PDF) นั้นมีความเกี่ยวข้องกับความผิดปรกติของเนื้อขาว (white matter) โดยในคนเป็นโรคอ้วนและเบาหวานชนิดที่ 2 นั้นจะมีระดับของ CRP สูงกว่าคนทั่วไป และในคนในมี CRP ในเลือดสูงเหล่านี้จะพบการผิดปรกติของชั้นป้องกันของเนื้อขาวได้บ่อยขึ้น ซึ่งอาจจะแสดงถึงอาการเรื้อรังแบบค่อยเป็นค่อยไป

ว่าแล้วก็ได้เวลาลด

ที่มา - Science News

คำตอบคือ เรื่องนี้จริง ครับ

แต่อ่านให้จบก่อนดีกว่าครับ เพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง

ผมคิดว่าหลายคนคงจะมีความเชื่อที่ว่า ถ้าเราดื่มน้ำก่อนทานอาหารในแต่ละมื้อ ทำให้เรากินอาหารได้น้อยลงและอิ่มเร็วขึ้น เพราะน้ำเข้าไปแย่งที่ในกระเพาะหมด พอกินน้อยลง เราก็จะได้ไม่อ้วน

ความเชื่อนี้เพิ่งจะได้รับการพิสูจน์จากการทดลองทางวิทยาศาสตร์เมื่อไม่กี่ปีมานี้นี่เอง

ล่าสุดงานวิจัยของนักวิทยาศาสตร์จากเวอร์จิเนียเทคที่ได้ตีพิมพ์ในเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาได้พิสูจน์โดยทดลองกับผู้มีอายุ 55 ปีขึ้นไปที่น้ำหนักเกินมาตรฐาน โดยกลุ่มตัวอย่างต้องเข้าคอร์สลดน้ำหนักเหมือนกัน แต่กลุ่มหนึ่ง นักวิจัยบอกให้ดื่มน้ำสองถ้วยก่อนทานอาหารทุกมื้อเป็นเวลา 30 นาที ส่วนอีกกลุ่มไม่บอกอะไร ผลออกมาปรากฏว่ากลุ่มที่ดื่มน้ำลดน้ำหนักไปได้เฉลี่ย 15.5 ปอนด์ ส่วนกลุ่มที่ไม่ได้ดื่มน้ำลดได้เพียง 11 ปอนด์โดยเฉลี่ย (อ้างอิง Dennis et al 2010)

ย้อนไปก่อนหน้านั้นสองปี ในปี 2008 ก็มีการทดลองคล้ายๆ กันนี้จากเวอร์จิเนียเทคอีกเช่นเคย ทดลองกับผู้สูงอายุที่น้ำหนักเกินเหมือนกันเลย ผลที่ได้ก็ออกมาในทางเดียวกัน กล่าวคือ กลุ่มที่ดื่มน้ำก่อนทานอาหารได้รับแคลอรี่น้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้ดื่มน้ำก่อนทานถึง 12% (อ้างอิง Davy et al 2008)

ผลวิจัยทั้งสองอันก็ฟังดูปรกติดีหนิ แล้วทำไมผมถึงต้องบอกให้อ่านให้จบก่อนด้วย?